Wat is het verschil tussen dB(A) en dB(C)? En waarom maakt dat uit bij evenementen?

In vergunningen voor evenementen met stevige bastonen — dance, hardstyle, urban — duikt naast de gewone dB(A)-norm steeds vaker een aparte dB(C)-norm op. Voor wie niet dagelijks met geluidsmeting bezig is, roept dat al snel de vraag op wat het verschil precies is.

dB(A): hoe het menselijk oor geluid ervaart

De dB(A)-weging simuleert de gevoeligheid van het menselijk gehoor, dat minder gevoelig is voor zeer lage en zeer hoge tonen dan voor het middenbereik. De meeste algemene geluidsnormen zijn daarom in dB(A) uitgedrukt: het geeft een goed beeld van hoe hard iets in de praktijk klinkt.

dB(C): waarom lage tonen apart worden beoordeeld

Lage tonen (bas) worden door de dB(A)-weging juist onderbelicht, terwijl zij zich fysiek anders gedragen: ze reizen verder, dringen makkelijker door muren en gevels heen, en worden eerder als trillend of hinderlijk ervaren — ook als het totale dB(A)-niveau binnen de norm blijft. De dB(C)-norm meet het geluid zonder die correctie, en legt daarmee specifiek de nadruk op het basgeluid.

Wat betekent dit voor de uitvoering?

Een evenement kan technisch binnen de dB(A)-norm blijven en tóch een dB(C)-overschrijding hebben, met name bij muziekstijlen die op zware bas leunen. Dat is precies waarom een meetstrategie beide waarden tegelijk moet volgen, in plaats van alleen op dB(A) te sturen.

Bij dB-management meten en rapporteren wij standaard op beide schalen wanneer de vergunning daarom vraagt.